Er is een Japans woord dat ik onlangs tegenkwam en sindsdien niet meer loslaat: seijun (清純). Het betekent zoiets als zuiverheid of onschuld — niet naïef, maar onbevlekt. Helder. Zonder agenda.
Ik ben het gaan zien als een kompas voor de therapeut die ik wil worden.
Want ik merk al vroeg in mijn opleiding hoe verleidelijk het is om iets te willen. Iets te bereiken, iets te verhelpen, iets te voelen in mijn handen. Die wil komt uit een goede plek. Maar ik leer dat een behandeling het diepst werkt wanneer je die wil durft los te laten.
Seijun herinnert me eraan dat ik mijn handen ooit wil leggen zonder verwachting. Om te luisteren zonder al te weten wat ik hoor. Het lichaam van de ander vertelt zijn eigen verhaal, op zijn eigen tempo. De taak van de therapeut is niet om dat verhaal te sturen, maar om er rustig getuige van te zijn.
Dat vraagt iets. Het vraagt dat je je eigen drukte, je gedachten en je interpretaties even opzijlegt. Niet geforceerd — gewoon: zachter worden van binnen.
Dit is de houding die ik me eigen wil maken. Niet als techniek, maar als manier van zijn. Seijun als innerlijke toestand, voordat ik ook maar één hand op iemand leg
Ontdek meer van Rutger Cranio
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
